Το θερινό σινεμά πάντα μου άρεσε. Θυμάμαι τον εαυτό μου, εδώ και πολλά καλοκαίρια, στο θερινό του Μύλου κάτω απ’ τα αστέρια, ο Βοζαλής να προλογίζει με στυλ Ραφαηλίδη, το κοινό να χειροκροτεί, να παρακολουθεί ταινίες, να δροσίζεται το σώμα, να χαλαρώνει το μυαλό και να ρουφάει τη δροσιά των ταινιών σαν παγωμένη γρανίτα. Ο Αλμαδοβάρ μου αρέσει πολύ. Τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους ευρωπαίους δημιουργούς του σινεμά. Ξέρει να κάνει σκηνή από το πουθενά και να σου βγάζει συναίσθημα από εκεί που δεν το περιμένεις. Ανατρεπτικός, απρόσμενος, εκκεντρικός, παράδοξος. Και λέω παράδοξος διότι αν και έχει δηλώσει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος εντούτοις στις ταινίες του υμνεί  τη γυναίκα. Έχοντας βρει τη μούσα του στο πρόσωπο της χαρισματικής ηθοποιού Πενέλοπε Κρουζ κάνει ταινίες- ποιήματα, ωδές στην ερωτικότητα της γυναίκας, πλέκει το εγκώμιο της γυναικείας φύσης και εκθειάζει αυτό το μοναδικό πλάσμα που έχει κυριεύσει όλον τον κόσμο.

Ο θερινός έπαιζε τις προάλλες την ταινία «Ραγισμένες καρδιές» του Αλμαδοβάρ. Η βραδιά  ήταν ζεστή και γλυκιά οπότε την ταινία την ευχαριστήθηκα ακόμη περισσότερο. Και μιας και επρόκειτο για ερωτική ταινία, ο Βοζαλής στον πρόλογό του έδωσε ρέστα. Ο έρωτας είναι το φόρτε του Μπαρμπή οπότε μας παρουσίασε την ταινία που θα παρακολουθούσαμε με το δικό του χιουμοριστικό στυλ και τα πικάντικα του σχόλια. Παρέλειψε όμως να μας απαγγείλει το ερωτικό του ποίημα «Νανά» το οποίο ταίριαζε με το στυλ της ταινίας. Ο καθένας στον τομέα του. Ο Αλμαδοβάρ με την Κρουζ και ο Βοζαλής με τη Νανά. Έκαστος εφ’ω ετάχθη …