“Singing in the rain” έγραφε το πρόγραμμα στο Χατζηγιάννειο κι εγώ ενθουσιάστηκα. Την ταινία αυτή αν και κλασική κι από τις πλέον γνωστές δεν έτυχε να τη δω ποτέ στην τηλεόραση. Πήγα λοιπόν στο Χατζηγιάννειο διότι άλλο να τη βλέπεις στο πανί και άλλο στην μικρή οθόνη. Η ταινία με ενθουσίασε. Αν και γυρίστηκε το 1952 έκρυβε επιμελώς τα χρόνια της. Έβγαζε μια φρεσκάδα, μια νεότητα, έναν ενθουσιασμό, ένα μπρίο. Το θέμα της ταινίας γνωστό, το πέρασμα από το βουβό στον ομιλούντα κινηματογράφο. Μία κινηματογραφική εταιρία προσπαθεί να γυρίσει μία ομιλούσα ταινία με ατού έναν μεγάλο πρωταγωνιστή της εποχής και την παρτενέρ του η οποία δεν είναι καθόλου καλλίφωνη και η φωνή της ντουμπλάρεται από μία άσημη ηθοποιό. Ο έρωτας του πρωταγωνιστή για την άσημη ηθοποιό δε θα αργήσει να φωλιάσει στην καρδιά του και φυσικά θα αποκαλυφθεί το ντουμπλάρισμα της διάσημης παρτενέρ του από την καλλικέλαδη αλλά άσημη ηθοποιό η οποία και θα καθιερωθεί στο κινηματογραφικό στερέωμα. Η ταινία είναι πλημμυρισμένη από μουσικές, χορογραφίες και τραγούδια με αποκορύφωμα το τραγούδι το οποίο έδωσε και το όνομα στην ταινία. Στο «singing in the rain” ο Τζιν Κέλι τραγουδά μες στη βροχή και όπως διάβασα κάπου στις σταγόνες νερού είχαν προσθέσει και γάλα για να γράφει καλύτερα στην κάμερα. Μια κλασική ταινία στο πανί είναι ότι καλύτερο για έναν σινεφίλ και πιστεύω πως το φετινό πρόγραμμα του Χατζηγιαννείου με το συνδυασμό παλιών κλασικών φιλμ με καινούργιες και βραβευμένες ταινίες καλύπτει όλα τα γούστα των Λαρισαίων σινεφίλ. Αυτό άλλωστε αποτυπώνεται και στην προσέλευση του κοινού.