Λίγες μέρες μετά την είσοδο της νέας χρονιάς (2016) άρχισαν να «φεύγουν» μεγάλα ονόματα της ροκ μουσικής για το μεγάλο ταξίδι. David Bowie, Glenn Frey, Black , Lemmy.

Για μερικούς νέους ίσως αυτά τα ονόματα ηχούν κάπως θολά και αόριστα, για μας τους παλιότερους όμως που μεγαλώσαμε στα 70’s ακούγοντας τα πρώτα μας τραγούδια από κασέτες και δίσκους γειτόνων ή φίλων (για όσους δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τον εξοπλισμό) ο χαμός αυτών των καλλιτεχνών σημαίνει και την αρχή του τέλους των εκπροσώπων της παλιάς καλής ροκ μουσικής. Όλοι τους εκεί, μεταξύ 65 και 75 ετών, αργά ή γρήγορα και οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν αφήνοντας την μουσική ακόμα πιο φτωχή.

Μού προκαλεί θλίψη και μόνο θλίψη το γεγονός ότι φεύγοντας θα αφήσουν τον δρόμο στη νέα γενιά του «ροκ» το οποίο απέχει πολύ από αυτό που γνωρίσαμε. Μια βόλτα στα σημερινά ραδιόφωνα και θα καταλάβετε πόσο χαμηλά έχει πέσει η μουσική σήμερα.

Οι ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις μουσικών που παλεύουν να αναδειχτούν σκοντάφτουν σε τοίχους «ραδιοφωνικών παραγωγών» που είναι υποχρεωμένοι, λόγω των διαφημίσεων» να παίζουν ότι τους λένε να παίζουν, δηλαδή κακές απομιμήσεις παλιότερων τραγουδιών (μιας και οι νέες συνθέσεις είναι σπάνιο γεγονός πια) πασπαλισμένες με παράξενους και «φανταιζί» ήχους που μοιάζουν με χτυπήματα σε χαλασμένες πόρτες ερημωμένων σπιτιών. Τα ακούσματα αυτά έχουν προφανώς ημερομηνία λήξης λίγων μηνών και κανείς δεν θα τα θυμάται μετά. Αυτό δείχνει και την κατάντια της ροκ μουσικής, εάν βέβαια μπορούμε να πούμε ότι εξακολουθεί να ζει ακόμα η ροκ μουσική.

Υπό αυτές τις συνθήκες θα συνεχίσω να ακούω τα αγαπημένα μου τραγούδια και πάντα θα ελπίζω για την εμφάνιση παρόμοιων μουσικών δημιουργών ακόμα και σήμερα.

Η μουσική ελπίδα πεθαίνει τελευταία.