Λένε ότι ο έρωτας έχει πολλά χρώματα. Σίγουρα κάποιος θα κοιτάξει και τα άκρα αυτής της παλέτας. Τη φωτεινή απόχρωση της ονειροπόλησης, του πάθους και της αμοιβαιότητας αλλά και τη σκοτεινή της ζήλιας, της εμμονής και της αυτοκαταστροφής. Το σημερινό αφιέρωμα θα εστιάσει σε έρωτες που γεννήθηκαν στην ασπρόμαυρη μεγάλη οθόνη.

Στην πρώτη ταινία Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Ηere Τo Εternity, 1953) οι λοχίας Μπαρτ Λάνκαστερ και η γυναίκα του διοικητή Ντέμπορα Κερ αφήνουν στην ''αιωνιότητα'' το πασίγνωστο αλμυρό φιλί ενός έρωτα απαγορεύσεων στο φόντο των κυμάτων της Χαβάης σε μια χρονική περίοδο πριν την καταστροφή του Περλ Χάρμπορ. Πέρα από το προαναφερθέν τρυφερό ενσταντανέ, αλησμόνητη παραμένει η ερμηνεία του στρατιώτη -και δίκαια βραβευμένου με αγαλματίδιο δεύτερου ανδρικού- Φρανκ Σινάτρα.

Στο Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday, 1953) οι Γκρέγκορι Πεκ και Όντρεϊ Χέπμπορν αποτελούν ως δημοσιογράφος και πριγκίπισσα Άννα τους ''συντουρίστες'' σε μια μη ταυτοποιημένων ρόλων αναπάντεχη περιπλάνηση στο Κολοσσαίο, στον Άγιο Πέτρο, στην Φοντάνα και σε όλες τις Πιάτσες της Αιώνιας Πόλης. Ένα πρωτόκολλο που καταρρίφθηκε, ένα ηρεμιστικό και ένα παγκάκι είναι ικανά για τα απρόσμενα. Αξιοσημείωτο πως ο γυναικείος ρόλος προοριζόταν για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και δόθηκε εν τέλει στην τρισχαριτωμένη Χέπμπορν που άξια κέρδισε και το όσκαρ πρώτου ρόλου για την ερμηνεία της!

Στην ταινία η Γκαρσονιέρα (The Apartment, 1960) οι Τζακ Λέμον  και Σίρλεϊ Μακ Λέιν "ένοικοι'' σ' έναν έρωτα μετά από ανεκδιήγητες κωμικές καταστάσεις, ατέρμονες παρεξηγήσεις, καταστρεπτικά λάθη, επίμονες προσπάθειες και αφυπνισμένες συνειδήσεις. Αξέχαστο θα παραμείνει πέρα από την τριπλή νίκη στην απονομή (ταινία, σκηνοθεσία, πρωτότυπο σενάριο) το σουρωτήρι- ρακέτα τένις του πρωταγωνιστή και η τελευταία σκηνή: μια ανολοκλήρωτη ερωτική εξομολόγηση των πρώην συναδέλφων πάνω από το παιχνίδι των τραπουλόχαρτων!

Αναμειγνύοντας τα άκρα πολλές φορές οδηγείσαι σε ανεκπλήρωτα γκρι, φευγαλέα ασπρόμαυρα και φαιά ανεξίτηλα. Απλά λοιπόν κινηματογραφικά ή ρεαλιστικά. Έρωτας. Έξι γράμματα, πολλά συναισθήματα: το κάδρο του παράλογου στον τοίχο του ανεξήγητου...