Ο Leonardo DiCaprio κατόρθωσε να αποσπάσει το Βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου στα φετινά βραβεία Οσκαρ. Ένα βραβείο που πολλοί λένε πως η ακαδημία κινηματογράφου θα έπρεπε ήδη να του έχει δώσει εδώ και αρκετό καιρό. Αν και φέτος δεν κέρδιζε, τότε εύλογες θα ήταν οι φήμες πως η ακαδημία των Όσκαρ δεν τον πολυσυμπαθεί. Αρκετές φόρες στο παρελθόν ο DiCaprio δεν είχε εκφραστεί και με τα καλύτερα λόγια για τα μέλη της κριτικής επιτροπής, που ίσως, πεισματικά του αρνούνταν το μικρό χρυσό αγαλματάκι.

Και τι δεν έκανε ο Leonardo για να μας δείξει σε αυτή την ταινία το μεγάλο υποκριτικό του ταλέντο. Κατασπαράχτηκε από μια μεγάλη αρκούδα, σύρθηκε στο χιόνι ανήμπορος να περπατήσει, έφαγε ωμό κρέας βουβάλου, κοιμήθηκε γυμνός μέσα στην κοιλιάενός αλόγου για να ζεσταθεί, έπεσε από γκρεμούς και κολύμπησε σε ορμητικά νερά και καταρράκτες. Είναι μερικά από τα στοιχεία της ταινίας που, πάντα σύμφωνα με την γνώμη των κριτικών των βραβείων Όσκαρ ήταν αρκετά για να του χαρίσουν την νίκη.

Λίγο πριν τους τίτλους τέλους δεν μπορείς παρά να σκεφτείς πως κάτι περίεργο υπάρχει στο ευτυχισμένο βασίλειο των Όσκαρ. Δεν μπορείς να συγκρατήσεις ένα σύνολο από απορίες που ξαφνικά κατακλύζουν το μυαλό σου και ζητούν αγωνιωδώς μια απάντηση.

•    Είναι το The Revenant η ταινία που ο DiCaprio μας δείχνει το μεγάλο του ταλέντο; Shutter Island,  Blood Diamond, The Departed, Django Unchained, The Wolf of Wall Street  μερικές από τις ταινίες που το υποκριτικό του ταλέντο ξεδιπλώνεται, αποδεικνύοντας την ποιότητα του ως ηθοποιός και την αντοχή του στο χρόνο.

•    Μήπως αυτό που βλέπουμε θυμίζει έντονα εκείνα τα Ντοκιμαντέρ του Skai με τους επιζήσαντες από ατυχήματα και δύσκολες καταστάσεις; Ιδίως εκείνο το σημείο όπου ο ήρωας σέρνεται στο χιόνι ανήμπορός να περπατήσει κάπου το έχω ξαναδεί.

•    Μήπως ο ήρωας θυμίζει κάτι από υπερήρωα; Τον κατασπαράσσει μια μεγάλη  αρκούδα, πέφτει από καταρράκτες, ορμητικά νερά και γκρεμούς πάνω σε δέντρα και βράχους. Και όμως είναι εκεί, όρθιος και δυνατός, έτοιμος να ζήσει ακόμη μια μέρα.

•    Μήπως η ταινία στερείται συναισθηματικού βάθους; Αν εξαιρέσουμε την ένταση και την αποστροφή από τις ωμές σκηνές βίας και τις σκληρές σκηνές επιβίωσης, είναι δύσκολο να ταυτιστείς και να συμπάσχεις με το δράμα του ήρωα και να νιώσεις ως θεατής την λύτρωση που οφείλει κάθε ταινία να δίνει τόσο στον ήρωα της, όσο και στον θεατή που αναζητά μια καλοσχεδιασμένη ιστορία για να ζήσει, έστω και από την άνετη πολυθρόνα ενός κινηματογράφου.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε την καταπληκτική φωτογραφία με τις πανέμορφές τοποθεσίες και την σωστή σκηνοθετική προσέγγιση μιας εποχής που θεωρώ πως η Αμερική προσπαθεί να ξεχάσει. Την απάνθρωπη συμπεριφορά του ανθρώπινου είδος προς τον ίδιο του τον εαυτό, που δυστυχώς η καταστάσεις που ζούμε αυτές τις μέρες αποδεικνύουν πως το μόνο που άλλαξε από τότε είναι η γραβάτα, το κουστούμι και τα κούφια λόγια που κρύβουν κάτω από τόνους υποκρισίας και θεατρινισμού, την σκληρή πραγματικότητα, πως δεν διαφέρουμε και παρά πολύ από μια αγέλη λύκων. Την καταπληκτική ερμηνεία του Tom Hardy στον ρόλο του "κακού" που δεν μπορείς να μην δικαιολογήσεις κάπως την συμπεριφορά του όταν ο ανθρωπινός ψυχισμός και η λογική σου δοκιμάζονται σε εχθρικά και αφιλόξενα μέρη όπου όλοι μπορεί να έχουν δίκιο και άδικο μαζί, όπου ο αγώνας για επιβίωση δεν μπορεί να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, απλά είναι ο αγώνας που πρέπει να τερματίσει.

Καλή προβολή;