Τέτοιες μέρες το μακρινό 1988, 16 Μάρτη συγκεκριμένα, η αθλητική δικαιοσύνη, με μια εξωφρενική, άδικη και προκλητική απόφαση δηλώνει ουσιαστικά πως η ΑΕΛ απαγορεύεται να πάρει πρωτάθλημα. Απαγορεύεται να στερήσει από τους μόνιμους μνηστήρες του τίτλου, αυτό που με κόπο, ιδρώτα και χωρίς υπόγειες συναλλαγές κερδίζει ως εκείνη τη στιγμή στους αγωνιστικούς χώρους, αφήνοντας άφωνη την ποδοσφαιρική Ευρώπη.

Για όσους δεν γνωρίζουν αφορμή είναι η υπόθεση Τσίγκοφ. Ενός παίκτη που πιάστηκε ντοπαρισμένος, με συνέπεια να τιμωρηθεί η ομάδα με αφαίρεση βαθμών που θα της στερούσαν το πρωτάθλημα που έληγε σε λιγότερο από δυο μήνες… Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Συνέπεια της προκλητικής απόφασης ήτανε η οργή του κόσμου που είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της εθνικής οδού, καταστημάτων και υπηρεσιών. Η Ελλάδα κομμένη στα δυο, η Λάρισα οχυρωμένη να ανεμίζει τη σημαία της αντίδρασης ενάντια στο άδικο, η Λάρισα, πόλη φάντασμα…

Είχα την τύχη να γνωρίσω και να αγαπήσω την ΑΕΛ από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και συμμετείχα στις κινητοποιήσεις τελειόφοιτος δημοτικού τότε. Ακόμη θυμάμαι την ομόνοια, την σύμπνοια των Λαρισαίων. Δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο, ούτε και έχω δει ως σήμερα. Όλες οι ηλικίες, οι κοινωνικές τάξεις, ο κλήρος, οι ντόπιοι πολιτικοί, στο πλευρό της αγαπημένης μας ΑΕΛ, να βροντοφωνάζουμε το «ως εδώ και μη παρέκει»για την αδικία που έπληττε την ομάδα ΜΑΣ. Μια κίνηση που επιδοκίμασε όλη η επαρχία, βλέποντας στις κινητοποιήσεις μας μια αντίδραση των αδυνάτων, των επαρχιωτών, απέναντι στο αθηνοκεντρικό κράτος με προεκτάσεις αν θέλετε και πέρα από το ποδόσφαιρο. Ποιος ξεχνάει αλλωστε το σλόγκαν της εποχής, «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» που στα αυτιά της ελληνικής περιφέρειας ως ανέκδοτο ακουγότανε…

30 χρόνια μετά, 29.1.2016, η ΑΕΛ ακούγεται και πάλι στα πέρατα της οικουμένης, με αναφορές στην κίνηση των παικτών από όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία(CNN, BBC κλπ). Στον ποδοσφαιρικό αγώνα στο γήπεδό μας με αντίπαλο τον Αχαρναικό, οι παίκτες των δυο ομάδων τηρούν 2 λεπτών σιγή με ταυτόχρονη καθιστική διαμαρτυρία στη μνήμη των εκατοντάδων προσφυγόπουλων που χάνουν κάθε μέρα τη ζωή τους στο Αιγαίο, ένεκα «της στυγερής αδιαφορίας της Ε.Ε. και της Τουρκίας», όπως επισημαίνει στην ανακοίνωσή της η θεσσαλική ΠΑΕ. Μια είδηση, μια κίνηση που έκανε τον γύρο του κόσμου, δείχνοντας ξανά την ευαισθησία της ομάδας μας διαχρονικά απέναντι στο άδικο. Μια ομάδα που σε κάθε ευκαιρία φωνάζει την διαφορετικότητά της, στηρίζει με τον τρόπο της τον αδικημένο, περιθωριοποιημένο και αδύναμο. Η ομάδα που δεν κοιτάζει μόνο το συμφέρον της, φωνάζει για τα δικαιώματα όλων, ακόμη κι αν αυτοί της είναι ξένοι, ακόμη κι αν κάποιο θέμα δεν άπτεται της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας. Η ΑΕΛ είναι εδώ, παρούσα στο πλευρό των αδικημένων, των αποσυνάγωγων. Ένας από τους πάμπολους λόγους να είσαι περήφανος για την ΑΕΛ. Την ΑΕΛ που αντιστέκεται, την ΑΕΛ που επιμένει. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει…