Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έχουμε πολύ καιρό να τα πούμε, το ξέρω. Δεν είχα όμως τίποτα να σου πω κι ως γνωστόν, η σιωπή είναι χρυσός.
Το τελευταίο όμως διάστημα έχω κάποιους προβληματισμούς που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου. Παρακολουθώντας τα πρώτα βήματα ενός μελλοντικού ολυμπιονίκη στη γυμναστική, θυμήθηκα αθλητές όπως Μάρας, Πετρούνιας, Μελισσανίδης, Κορακάκη κι όσους άλλους δεν ανήκουν στα λαοπρόβλητα αθλήματα. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω πραγματικά ότι με τις αντιξοότητες που αντιμετώπιζαν, οι νίκες τους είναι αληθινοί άθλοι!
Βλέποντας τις συνθήκες που επικρατούν στα εκκολαπτήρια πρωταθλητών, αναρωτιέμαι που βρίσκανε τη δύναμη όλοι αυτοί και δεν τα παρατούσανε. Έλλειψη θέρμανσης, κακοσυντηρημένα όργανα, εγκαταστάσεις άθλιες και ντροπιαστικές. Πόσο αγαπάει κάποιος αυτό που κάνει ώστε παρά τις δυσκολίες να επιμένει να συναγωνίζεται με αθλητές χωρών που προπονούνται με τα πιο σύγχρονα μέσα και τις καλύτερες συνθήκες.
Καταλαβαίνω τους ίδιους και τους γονείς τους που κραυγάζουν-όποτε τους δίνεται το μικρόφωνο-για την έλλειψη στήριξης από την Πολιτεία που τρέχει να φωτογραφηθεί δίπλα τους σε κάθε επιτυχία. Την Πολιτεία που δεν τους παρέχει ούτε τα στοιχειώδη, αλλά ξέρει να καμαρώνει πλάι τους σάμπως και τους βοήθησε με οποιονδήποτε τρόπο. Μια Πολιτεία που αντί να τους δεξιώνεται στο Προεδρικό Μέγαρο και στο Μαξίμου και να τους ευχαριστεί, θα ‘πρεπε να ζητά συγγνώμη και να ερυθριά που τους εγκαταλείπει στη μοίρα τους. Που τους θυμάται μόνο μπροστά στις κάμερες και στο μεσοδιάστημα από μια επιτυχία ως την επόμενη τους έχει προκλητικά γραμμένους στα ακριβά της λουστρίνια.
Ένα μεγάλο respect σε όλα αυτά τα παιδιά που βουρκώνουν όποτε ακούγεται εξ αιτίας τους ο εθνικός μας ύμνος, ίσως ενθυμούμενοι τι έχουν τραβήξει για να φτάσουν στον Όλυμπο της δόξας. Θα ντρεπόμουν να μαι πρωθυπουργός, πρόεδρος δημοκρατίας, υπουργός αθλητισμού κλπ και να τους συγχαίρω ένω ξέρω ότι δεν έχω βοηθήσει καθόλου στις προσπάθειές τους. Θα ντρεπόμουν να τους αντικρύσω κατάματα, ενώ ξέρω ότι οι δηλώσεις στήριξης θα μείνουν και πάλι δηλώσεις. Βέβαια, αν ντρεπόντουσαν δε θα ‘τανε στην πολιτική. Αυτό είναι άλλη συζήτηση…
Κατά τα άλλα, ο Αλέκσης αποφασισμένος να μείνει στην ιστορία, άνοιξε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, θεωρώντας a priori θετική μια λύση που να περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία με κάποιο τρόπο……Απ’ την άλλη βρήκαν ευκαιρία οι συμπολιτευόμενοι κι αντιπολιτευόμενοι να φωνασκούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ούτε λόγος δε για χάραξη εθνικής στρατηγικής, από τη στιγμή που όσες φωνές ακούστηκαν, δε μπορούν να συμφωνήσουν. Ημερολόγιό μου, εθνική ήττα μυρίζομαι και πάλι. Αυτοί όλοι θα ξεκουμπιστούν μια μέρα, οι μαλακίες τους όμως θα ταλαιπωρήσουν τις επόμενες γενιές κι αυτοί θα χουν και πάλι άποψη ως Νέστορες της πολιτικής. Γι’ αυτό σου χω πει, εγώ τελείωσα με δαύτους όλους και λέγε ο,τι θες, δε με απασχολεί πια.
Έρχονται Απόκριες, αλλά «μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο»… Καλό ξημέρωμα κι όνειρα γλυκά.